گمان كرده اي چون بي تو هفته ام سپري شد زندگي به كامم بوده ؟ نه آقا ، نه !! اين هفته هم شوق زندگي نبود !

مي داني كه نگاه هاي مهربان دوستانم برايم سرد است تا تو نيايي ، شنيدن صدايشان آرامم نمي كند تا تو نباشي !

تو بگو ! كسي كه گوش بر در ايستاده تا صداي انا المهدي را بشنود ، با صداي ديگري آرام مي گيرد ؟ اصلا صداي ديگري را مي شنود ؟ اين هفته هم گوشهايم در اين همه غوغا و همهمه ، بي نصيب از صداي تو كر ماند !

عزيز دلم ، كي به اين خنده هاي تلخ و ساختگي پايان مي دهي ؟ تضميني نيست كه سر به بيابان نگذارم ، معلوم نيست بتوانم ، شايد ديگر قدرت نداشته باشم ! تضميني نيست .

راستي دردانه علي ، گاهي كه دوستانت مرا مي بينند سلامت ميرسانند ، گمان مي كنند مرا در زيارت تو سر و سرّي است ، فكر مي كنند چون از تو دم ميزنم پيش تو آبرويي هم دارم ، نميدانند كه محروم تر از همه ام ، نمي دانند ! اما آقا سلام دوستانت بر تو باد .

هنوز شراب لب سوز نظّاره گري خويش را به من ننوشانده اي ، لبم سوخته، شهره بازارم كردي ! كاش ذره اي از آنچه دوستانت درباره ام مي پنداشتند حقيقت داشت ، كاش اين سوختگي لبانم اثر حرارت لبهايي بود كه گزيدنش مناجات صبح و شام ملكوتيان است ، كاش شراب جان سوز لقايت هستيم را نيست مي كرد تا اين همه شرمنده دوستانت نمي شدم . كاش حتي لحظه اي مرا به خيمه سبزت راهي بود ! كاش راهي بود ! كاش راهي بود .

فداي تو شوم ، هر هفته دور هم جمع ميشويم و درباره تو سخن مي گوييم ، درباره آمدنت ، درباره خنده هايت ، گريه هايت ، واقعا جايتان خالي است ، هر هفته با اشكهايمان محفلتان را آب و جارو مي كنيم ، چون مي دانيم بالاخره مي آيي!

دعاي مادرانمان بدرقه راهت ،.