حسین(درود پروردگار بر او) رهبر وامام به حق جامعه ی بشریت در

 عص خود،امام بر حق تنها امام محراب و منبر نیست ،امام و رهبر خلق

است در همه ی شئون زندگی وپیش آمدهای جهانی هیچ حادثه و پیشامد

خصوصی و عمومی نیست مگر آنکه حق و باطلی دارد و ستم و دادی در

آن وجود دارد،خدا حدی برای آن نهاده و دستور عادلانه ای،پیشوایان بر

حق بشراز پیغمبران و امامان معصوم در تاریخ مسیر انسانی در هر

مرحله ای از مراحل زندگی نمودی دارند و در آن نمود درسی و درسهای

 مفیدی به جامعه ی بشری میدهند ،آنها گوشه های بسیار تاریک و باریک

 بشری خود را می کشانند و وظیفه ی خود را انجام میدهند و تکلیف

جامعه را روشن میکنند و عذری و بهانه و نقطه ی ابهامی برای آنها

نمیگذارند،گاه میان درخت میخزند و اره بر سر میگیرند ،گاه بالای دار

میروند و انگشت نما میگردندوگاه تا قتلگاه خود میشتابند وسختی میکشند،

گاه درگوشه ای اعتزال و کناره گیری میکنند و عبا برسر می اندازند و

شکیبایی میکنند ،اینها همه برای آن است که باید درهمه ی جلوه های 

بشریت و پیش آمدهای جامعه شرکت کنند و به او هر درسی را بیاموزند

حسین بن علی(ع)است که در امامت خویش نقش بسیار مهم و دردناکی

را به عهده گرفته و خود را در یک محاصره ی بسیار سخت و تنگی

وارد کرده تا به مردم بگوید در اینجا هم باید حق را در نظر گرفت و

عدالت را منظورداشت و تا آخرین دم زندگانی ازمبارزه دست نکشید و

در میان این تنگ حصار وگروه دشمن خود را نباخت وبالاخره

حسین در بیابان غربت نقشه ی دفاع کشید و

لیاقت نظامی خود را اثبات کرد !!

بخشی از کتاب در کربلا چه گذشت(برگردان نفس المهموم به فارسی)

تالیف مرحوم حاج شیخ عباس قمی